Blijf jij op je lijn?
Een kleine handleiding 'doorbijten of vertrekken op je job'
Lake George Reflection (1922) by Georgia O’Keefe; Georgia O’Keeffe, Public domain, via Wikimedia Commons
Should I stay or should I go? Het blijft een van de belangrijkste professionele levensvragen die mensen mij voorleggen in de spreekkamer. Toen ik er op de vooravond van de lancering van het nieuwe loopbaankrediet en in de sfeer van de op ons afrollende recessie, weer over nadacht, herinnerde ik me dit oude verhaal.
Heel lang geleden leefde er in het oude China eens een steenhouwer. Hij werkte hard. Op een dag kwam een koning voorbij in een mooie koets. 'Ik wenste dat ik die koning was,' zei de steenhouwer. Even later zat hij in de koets en dokkerde tevreden over de wegen. De zon scheen op het dak van de koets. Het werd erg warm in de koets en de koning werd boos op de zon. 'Ik wenste dat ik de zon was,' sprak de koning en zo ging het. De zon verschroeide alles op de aarde en de zon was heel tevreden. Toen schoven grijze donderwolken voor de zon en de zon had geen verhaal tegen de wolk die haar het zicht ontnam. 'Ik wil die wolk zijn!' sprak de zon en zo ging het. De regen gutste over het land en alles liep onder, behalve de hoge rots. Het water dat de wolk liet vallen, deerde haar niet en spoelde van haar af. Natuurlijk wilde de wolk nu de rots zijn en zo ging het. Machtig stond de rots, ongenaakbaar fier strekte zij zich uit tot in de hemel, tot er bij haar basis iets brokjes van haar af begon te hakken. Het was een steenhouwer. De rots aarzelde niet. Zij wenste dat zij de steenhouwer was en zo ging het.
Honderd keer heeft mijn bompa - en later mijn moeder - dit verhaal aan mij en mijn zussen verteld en nog steeds word ik er een beetje ongemakkelijk van. Als het gaat rommelen in de onderbuik, als de keel een beetje dichtgeknepen wordt bij het horen van een parabel, dan weet je wel hoe laat het is.
Op LinkedIn, waar zelden iets te lezen valt dat mij ontroeren kan, word ik, wanneer een mens bij twintig, dertig of veertig jaar dienst met honderden hartjes gevierd wordt, steevast vervuld met een ontzagwekkend soort eerbied. Hoe terecht is deze spontane eruptie van bewondering van de werkende gemeenschap voor deze volhouder.
Mijn man is ook zo iemand. Hij doet voort. Hij vindt niet alles even leuk, maar 'soms moet een mens ook eens iets doen wat minder tof is en hop maar weer.' Hoe ver van mijn bed heeft dit volhouderschap me altijd geleken. Een wijze dokter die me jarenlang bijstond, zei me meermaals: Kristien, je moet op je lijn blijven. Zelfs toen ik nog in mijn stage zat aan de balie en alleen maar ontsnappen dacht, zei hij dat al. Het mocht niet baten. Ik ging er als de weerlicht vandoor en iedere lijn waar ik later op terechtkwam voelde binnen de kortste keren als een doodlopende, donkere steeg. Er was altijd wel iets en elke vier jaar trok ik de deur achter me dicht. Blij dat ik daar van af was.
Wie heeft er nu gelijk? Al die wijzen die beweren dat volhouden goud is of ik die mijn gevoel volgde en mezelf bevrijdde van iets wat knelde. Waren zij bang voor het leven of was ik een sneeuwvlok?
Veel van mijn 'intense' klanten, kennen dit gevoel en spreken mij over hun onrust aan, over hun verlangen om ook een lijn te vinden en over hun onvermogen om te blijven. Zelf heb ik met de combinatie van auteurschap en coaching gelukkig eindelijk een lijn gevonden. Twaalf jaar zit ik er nu toch al op. Een persoonlijk record. Ik hoop dat het houdt, maar ik denk het wel. Het is goed toeven op deze lijn en ik vlucht niet meer weg bij de minste hindernis die voor me opdoemt.
Dus wanneer is het goed om op je lijn te blijven en hoe geraak je op een lijn waar het moeiteloos blijven is?
Intrinsieke keuze
Als je een studie en een werk koos dat je zinvol vindt en dat bij je past en je bedrijf niet plots wordt overgenomen door een kliek buy & build-vultures, waarom zou je dan veranderen? Ik ken heel wat mensen die zo gezegend zijn. Er zijn ondernemers bij, maar ook een pak lesgevers, brandweerlieden, bouwvakkers, winkeliers, leidinggevenden in een waaier van sectoren en zeker ook een hoop academici en vrije beroepers, zoals dierenartsen, dokters, rechters en advocaten. Niet dat het leven hen nooit een een pad in de korf zet, maar aan hun beroepskeuze hebben ze nooit getwijfeld. Zij wisten van bij de start waarvoor zij in de wieg gelegd waren. Daar gingen zij moeiteloos op af en ze hebben er nooit spijt van gekregen. De strijd die af en toe moest geleverd worden, leverden zij met overtuiging. Zij kunnen beweren dat volhouden een goede zaak is en dat je nu eenmaal ook eens iets moet doen wat minder leuk is.
Extrinsieke keuze
Wat anders wordt voor wie fout vertrokken is van bij de start. Voor wie ging studeren wat zijn ouders zinde en de job koos die daaruit volgde. Of voor wie ging studeren omdat zijn zus het ook deed en niet wilde onderdoen. Of voor wie zijn ouders opvolgde in de zaak die zij hadden opgericht en aldus misschien een last ging dragen die te zwaar of ongeschikt voor hem was. Allemaal mensen voor de wie keuze extrinsiek was, ingegeven door de omgeving.
Nog erger is het mogelijks voor begaafde mensen, die zelfs niet door gebrek aan talent begrensd worden en die zo nog veel verder van hun hart terechtkomen.
Niet zelden begint voor deze mensen na verloop van tijd de vlucht. Niet naar iets toe, maar weg van iets. Zonder zelfinzicht gaat het in die gevallen dikwijls van de regen in de drop, tot er een patroon verschijnt. Als de persoon dan aan bewustzijn werkt en zichzelf leert kennen, kan hij alsnog (eventueel met hulp) de lijn ontwaren waar hij of zij werkelijk het beste van zichzelf kan geven. Soms gaat dat niet zonder slag of stoot, maar als het lukt komt er een gelukkig mens tevoorschijn, die opeens wel volhouden kan. Ik heb dit wonder dikwijls genoeg mogen aanschouwen, hier in de praktijk.
De lerende mens
Er bestaan tenslotte ook mensen die gemaakt zijn om te leren. Zij leren snel, creëren snel waarde voor de omgeving, maar dan gaat het vlammetje uit. Het leren zelf is immers de intrinsieke motor. Deze mensen moeten leren aanvaarden dat precies dit bewegen hun lijn is. Dat de waarde die zij leveren, een mooie waarde is, al blijft het niet duren. Het is een lijn van leren, geven en weer verdergaan. Die vrijheid bewaken is dan essentieel, daar een professioneel model rond bouwen, de opdracht. Het niet vast komen te zitten ís dan het volhouden.
Dus wat te doen?
Leer jezelf kennen. Soms is dat een 'weten' of een 'roeping' van bij de start, soms is de roeping ondergesneeuwd en is het een delicaat werkje jouw roeping op te diepen uit een berg opvoeding of voorgeschiedenis en heb je er al een half leven op zitten voor je er toe komt. Wanneer je het patroon ontdekt, doet er niet toe. Wel dat je handelt wanneer het gebeurt. En treur niet om de tijd. Wat geleerd is, blijft verworven.
Zoek vervolgens iets wat werkelijk bij je past. Dat kan een onderwerp zijn of een specifieke professionele vorm.
Blijf dàn op je lijn, ook als het eens tegenzit. Zo wordt meesterschap mogelijk.
Tenzij dat springen van het een naar het volgende, werkelijk jouw essentie is. Spring dan vrolijk verder en bewaak je vrijheid voor alles.
Dit wilde ik graag met je delen. Hulp nodig bij het vinden van jouw lijn? Aarzel niet om mij te contacteren. Ik heb een pak ervaring en de juiste instrumenten om jou te helpen de puzzel te leggen en de hindernissen op te ruimen. Ook in een turbulente wereld, blijft het immers zo dat je niet veiliger kan zijn dan staande, in je eigen kracht.
Kristien De Wolf
Comments